Opvallende feiten :

Ranking enkel op einde seizoen :

Prestaties in de Grandslams (enkelspel)

Prestaties in de Grandslams (dubbelspel)

Kort overzicht van haar tennisloopbaan :

In 1990 begint Els haar carrière als professionele tennisster. Tijdens haar eerste volledige seizoen als prof, wint ze al twee ITF-toernooien, dat van Manchester en dat van Cascais.

In 1991 wint Els drie ITF-titels: in Bergen, Croydon en Swindon. Ze slaagt er ook in zich te kwalificeren voor haar allereerste Grand Slam in Wimbledon, waar ze de tweede ronde bereikt.

In 1992 stagneert Els een beetje en slaagt ze er niet echt in te schitteren. Uitzondering hierop is het ITF-toernooi van Moulins, dat ze weet te winnen.

Het is nog wachten tot het einde van het seizoen 1993 vooraleer er over Els wordt gepraat in het WTA-circuit. In Montpellier haalt ze de kwartfinales nadat ze als lucky loser voor de hoofdtabel werd opgevist. De week erna wint ze het ITF-toernooi van Poitiers.

In het begin van 1994 kwalificeert Els zich voor het toernooi van Linz, waar ze de tweede ronde haalt. Tijdens dit seizoen haalt ze ook de tweede ronde in Birmingham en de kwartfinale in Moskou. Ze wint ook nog een ITF-titel in Brest.

Vanaf mei 1995 neemt de carrière van Els een hoge vlucht. Ze kwalificeert zich voor de British Clay Court Championships en haalt er de kwartfinale. De week erna kwalificeert ze zich voor Roland Garros en haalt ze er de tweede ronde. Dankzij dit resultaat komt ze de top 100 binnen. In sneltreintempo haalt ze dan de halve finale op het gras van Birmingham. Op weg naar de halve finale klopt ze Gigi Fernandez, het nummer 18 van de wereld. Els’ einde van het seizoen is chaotischer en ze slaagt er niet in verder te raken dan de eerste ronde van een WTA-toernooi. Desondanks eindigt ze het seizoen in de top 100.

In 1996 bevestigt Els wat ze waard is. Ze speelt haar eerste WTA-finale in Québec en haalt eveneens de kwartfinales in Essen en Birmingham en de derde ronde van de US Open. Verder wint ze haar eerste dubbeltitel in Auckland.

In 1997 begint het seizoen heel goed voor Els, die de halve finale haalt in Hobart. In maart helpt ze op meesterlijke wijze het Belgische Fed Cup-team door haar match te winnen tegen Aranxa Sanchez, het nummer vier van de wereld. Het einde van het seizoen is minder rooskleurig en Els slaagt er niet meer in verder te raken dan een tweede ronde.

In 1998 moet Els kwalificaties spelen om de grote toernooien te kunnen spelen. Ze slaagt daar zes keer in, waaronder op Roland Garros en Wimbledon. Helaas slaagt ze er niet in verder te raken dan de tweede ronde. Ze wint echter wel twee dubbeltitels met Julie Halard, namelijk Birmingham en Pattaya.

In 1999 treedt Els weer op de voorgrond door zich te plaatsen voor de halve finale van de Open Belgische Kampioenschappen. In september bereikt ze de kwartfinale in Luxemburg. Tijdens de kwartfinale van de Fed Cup wint ze haar match tegen de Nederlandse Oremans. Ze wint eveneens het ITF-toernooi van Southampton.

In het begin van 2000, bereikt Els de derde ronde van de Australian Open. Ze wint ook haar Fed Cup-match tegen Halard. Van de twaalf andere toernooien die ze dat jaar speelt, gaat ze er zes keer uit in de eerste ronde en zes keer in de tweede. In dit olympische jaar vormt ze ook een team met Dominique Van Roost met als doel een medaille te winnen in Sydney. Samen spelen ze een fantastisch seizoen. Ze winnen de titel in Los Angeles, spelen de halve finale van de US Open en de Masters en als kers op de taart winnen ze de bronzen medaille op de Olympische Spelen.

In 2001 denken heel wat mensen dat Els zich uitsluitend zal toeleggen op het dubbelspel. Haar resultaten in het enkelspel zijn inderdaad niet echt regelmatig en ze laat nooit haar beste kant zien. Een uitzondering hierop is de ITF-titel die ze haalt in Bolton. In het dubbelspel schrijft ze achtereenvolgens de German Open en het toernooi van Antwerpen op haar naam. Ze haalt ook de kwartfinale van de US Open door de Williams-zussen te verslaan, voor wie het slechts het tweede verlies was in twee jaar tijd. Els maakt ook deel uit van het Belgische Fed Cup-team dat op uitmuntende wijze de Fed Cup in de wacht sleept.

In 2002 laat Els weer van zich spreken in het enkelspel dankzij haar kwalificatie voor het toernooi van Tokyo, waar ze in de eerste ronde Sugiyama uitschakelt. In de tweede ronde blijk Seles echter een maatje te groot. Tijdens het gravelseizoen kwalificeert Els zich voor het toernooi van Rome. Het grasseizoen doet haar weer compleet opleven. Ze kwalificeert zich voor Birmingham, maar overleeft de eerste ronde van de hoofdtabel niet. Daarna zet ze koers naar Wimbledon, waar ze de derde ronde haalt. Ze doet niemand midner dan Serena Williams beven door zich pas gewonnen te geven bij 7/6-7/6, nadat ze in beide sets op voorsprong stond. Net na de US Open haalt ze de halve finale in Waikola, maar dit is meteen ook haar laatste resultaat van het seizoen, aangezien ze er een virus oploopt waardoor ze haar seizoen vroegtijdig moet beëindigen. Tijdens dit seizoen wint ze ook haar elfde ITF-titel in Minneapolis en haar zevende dubbeltitel in Birmingham.

Begin 2003 vindt Els een nieuwe dubbelpartner in de persoon van Fujiwara. Helaas blijven de goede resultaten uit en uiteindelijk besluit Els regelmatig van partner te veranderen. Haar resultaten lijden er een beetje onder, aangezien ze zeer goede resultaten (een tiende carrièretitel in Birmingham, halve finales in Rome, Sarasota en Hobart) afwisselt met enkele vroegtijdige uitschakelingen. In het enkelspel heeft Els moeite om de derde ronde te halen van de toernooien die ze speelt. In Birmingham slaagt ze er echter wel in de derde ronde te halen. Daarna lijkt ze regelmatiger te gaan spelen aangezien ze zelden in de eerste ronde wordt uitgeschakeld. Dit laat haar in elk geval toe haar plaats in de top 100 te behouden.
In de zomer haalt Els de finale van het dubbelspel in Los Angeles aan de zijde van Bovina. Op de einde van het jaar bereikt ze nog de finale in Québec. In het enkelspel schittert ze eind september in Leipzig: ze geraakt er door de kwalificaties en haalt de kwartfinales na winsten tegen Shaughnessy en Stevenson. Aan het einde van het seizoen brengt Els in de halve finale van de Fed Cup het enige punt aan van de Belgische ploeg tegen de VS, door een nieuwe overwinning tegen Shaughnessy.

In het enkel schittert Els echt niet tijdens de Australische tournee 2004: ze verliest driemaal in de eerste ronde. Het dubbel verzacht deze tegenslagen met een finale in Hobart. Begin februari overleeft Els de kwalificaties in Tokio, waar ze zelfs de tweede ronde haalt. In Antwerpen is ze goed voor een nieuwe tweede ronde tegen de toekomstige finalist, Silvia Farina, die een set aan de Antwerpse moet prijsgeven. Aan de zijde van Cara Black brengt ze het dubbeltoernooi op haar naam. Els gaat dan drie keer op rij in de eerste ronde uit, zowel in het enkel als in het dubbel. In Casablanca, begin april, bereikt ze de eindstrijd, maar ze komt opnieuw niet verder dan de eerste ronde in het enkel. Voor Wimbledon samenvatten haar resultaten zich aan verlies in de kwalificaties of in de eerste ronde. Nochtans, wat de Fed Cup betreft, speelt ze altijd op haar hoogste niveau: ze schenkt België de beslissende punt in de wedstrijd tegen Kroatië. Op gras, in Wimbledon, kan ze uiteindelijk een punt achter zijn tegenslagen zetten door de tweede ronde van het enkel en de derde ronde van het dames- en gemengd dubbel te halen
De opvolging van haar seizoen is niet meer verheugend. Els disputeert slechts twee magere tweede ronden, in US Open en in Vancouver. In het dubbel gaat het beter met twee finales : in Vancouver en in Quebec. Ze sluit het jaar met een $50.000-toernooi af, waar ze de halvefinale van het enkel en de finale van het dubbel bereikt.

Het begin van 2005 is rampzalig voor Els. Ze geraakt alleen maar één keer door de kwalificaties van de toernooien waaraan ze deel neemt. Ze is uitgenodigd voor het WTA proef van Antwerpen, maar ze bijt in in de eerste ronde de stof. Ze redt haar begin van het jaar door het dubbel aan de zijde van Cara Black te winnen. Ze wordt geselecteerd voor de Fed Cup in de Verenigde Staten, maar Venus Williams en Lindsay Davenport zijn blijkbaar een maatje te groot voor haar. Ze krijgt weer kleur in Roland-Garros waar ze de laatste kwalificatieronde haalt en, vooral, in Wimbledon waar ze de kwalificaties overleeft en de derde ronde van het dubbelspel bereikt. Ze disputeert ook de Fed Cup tegen Argentina en ze wint het beslissende dubbel aan de zijde van Kim Clijsters. Haar zomer wordt niet goed : ze verliest drie keer op drie in de kwalificaties. Ze zet een punt achter haar lange loopbaan in Hasselt, waar ze de tweede ronde in het enkel en de halve finale in het dubbel haalt.