Opvallende feiten :

Ranking enkel op einde seizoen :

Prestaties in de Grandslams (enkelspel)

Prestaties in de Grandslams (dubbelspel)

Kort overzicht van zijn tennisloopbaan :

Christophe Rochus verdient zijn eerste ATP punt dankzij een een uitnodiging voor de challenger van Oostende, waar hij wel onmiddellijk verliest in de eerste ronde.

In 1996 sprokkelt Christophe punten in enkele kleinere tornooien. Hij haalt de halve finale in de derde etappe van een sateliet-circuit in Portugal.

1997: Christophe wordt 2de tijdens het Belgisch-Luxemburgse satelliet circuit. En hij verliest in de eerste ronde van de challenger van Oostende.

In 1998 wint Christophe het satelliet circuit in Croatië dankzij twee finales (o.a. tijdens de Masters), een halve -en een kwartfinale. Hij boekt ook enkele successen in challengers. Zo haalt hij de halve finales in Tampere en Belgrado en de kwartfinales in Boedapest. Aan het einde van het seizoen voegt hij er nog finaleplaats aan toe in Puebla, Mexico. Dit brengt hem in de buurt van de plaats 200 op de wereldranglijst.

In 1999 bevestigt hij de zelf gecreëerde hoge verwachtingen. Hij toont zich zeer regelmatig op het challenger circuit met 1 finale (Caïro), 3 halve finales (Jeruzalem, Istanbul en Barcelona) en 5 kwartfinales. Hij zet ook zijn eerste stappen op het ATP circuit, door zich te kwalificeren voor het tornooi van Delray Beach en er de tweede ronde te halen. Hij kwalificeert zich ook voor Roland Garros, maar verliest in ronde 1. Hij treedt ook voor de eerste maal aan in de Davis Cup wedstrijd tegen Frankrijk.

2000 begint met de kwalificatie voor de Australian Open, waar hij tot de 8ste finales meespeelt (overwinning op Albert Costa in ronde 1). Daarna speelt hij meerdere ATP tornooien zonder de eerste ronde te overleven. Tijdens de zomermaanden helpt hij België mee aan de overwinning tegen Italië door te winnen van Sanguinetti (Davis Cup). Hierna wint hij het tornooi van Poznan (zijn eerste titel op dat niveau). Later speelt hij nog de 8ste finale in Washington en de halve finales in Palermo, waar hij niet opkan tegen zijn broer Olivier.

Begin 2001, bereikt Christophe de derde ronde op de Australian Open. De rest van het seizoen is minder, met 5 opeenvolgende nederlagen in ronde 1 alvorens de kwartfinales te bereiken in Atlanta. Na Roland Garros haalt hij de finale in Biella (challenger) en na Wimbledon wint hij de challenger van Venetië.
Een week later haalt hij de kwartfinales van het ATP tornooi van Bastad. Verder speelt hij nog de kwartfinales in Boekarest en de derde ronde in Paris-Bercy.

In 2002 verliest Christophe alle vertrouwen. Hij verliest 17 keer zijn openingswedstrijd en kan zijn seizoen maar gedeeltelijk redden met kwartfinales in Copenhagen, Amersfoort en Sopot. Hij moet zich opnieuw kwalificeren voor het hoofdtornooi van de US Open, maar weet daar niet in te slagen, waardoor hij het seizoen opnieuw buiten de top 100 zal afsluiten.

Begin 2003 weigert Christophe zich tot de challengers te beperken. In tegenstelling, hij tracht zich steeds te kwalificeren voor de ATP tornooien. Dat lukt hem zelfs aardig, in 4 maanden tijd kan hij bij 5 van de 7 pogingen de eindrondes van een tornooi bereiken. Op de Australian Open en in Doha bereikt hij zelfs de tweede ronde. Hij speelt ook in de David Cup, in Spanje, maar kan niets beginnen tegen Moya en Ferrero. Eind april stapt Christophe nog eens uit de anonimiteit door zijn eerste ATP finale te bereiken op het gravel van Valencia. Eveneens voor de eerste keer in zijn carrière plaats hij zich voor de tweede ronde op Roland Garros. Hierdoor nestelt hij zich opnieuw in de mondiale top 100.
Jammer genoeg is zijn seizoeneinde minder regelmatig. Hij bereikt slecht een magere kwartfinale in een challenger toernooi en gaat nooit verder dan de tweede ronde in al de andere toernooien waaraan hij deelneemt. Desondanks blijft het balans van zijn seizoen heel positief : hij komt terug binnen de top 100 dankzij een stap van een zestigtal plaatsen.

In het begin van 2003, om terug bij de top 100 te keren, beslist Christophe de kwalificaties van ATP toernooien te spelen in plaats van challengers. Het is succesvol als in vier maanden tijd verliest hij slecht twee keer in de kwalificaties en kwalificeert zich vijf keer. Hij haalt zelfs twee keer de tweede ronde, in Doha en op de Australian Open. Hij speelt ook de Davis Cup, in Spanje maar blijft kansloos tegen Ferrero en Moya.
Eind April treedt hij opnieuw aan het licht toen hij zijn eerste ATP finale in Valencia bereikt. Voor de eerste keer van zijn loopbaan haalt hij ook de tweede ronde in Roland-Garros. Dankzij deze resultaten vestigt hij zich opnieuw in de top 100.
Spijtig genoeg is hij in de einde van het seizoen minder regelmatig. Hij bereikt slechts één kwartfinale in een challenger en komt niet verder dan de tweede ronde in de andere toernooien waaraan hij deelneemt. Niettemin blijft zijn balans van het seizoen heel positief. Inderdaad is hij terug bij de top 100 dankzij een mooie sprong van een zestigtal plaatsen.

Het seizoenbegin 2004 van Christophe is een echte flop. Hij wordt inderdaad acht keer op rij meteen gewipt. Hij beslist dan enkele challengers te spelen en haalt de finale van het $25.000-toernooi van Saint-Brieuc. Begin april bereikt hij de kwartfinales van de ATP Open van Valencia en in mei disputeert hij de halve finale in Casablanca. In aansluiting slaagt hij erin voor de eerste keer de tweede ronde van Roland-Garros te halen. Het gras is zeker niet zijn favoriete ondergrond, maar hij weet te kwalificeren voor de hoofdtabel, waar hij van de Australiër Philippoussis in de eerste ronde verliest.
In de zomer reist Christophe de Europese toernooien op gravel af. Hij krijgt vrijwel goed resultaten, vooral in de challengers, met twee kwartfinales (Zell en Cordenons) en één finale in Geneva.
Spijtig genoeg blesseert hij zich tijdens dit wedstrijd en hij eindigt het seizoen met een verzwakt fysiek. Desondanks overleeft hij de kwalificaties van de Masters Series van Bercy, waar hij de tweede ronde haalt.

In het begin van 2005 presteert Christophe zeer goed. Hij is opgevist als lucky-loser in de Australiaan Open en hij profiteert ervan om de tweede ronde te halen. In februari verliest hij pas in de finale op de challenger van Besançon, en daarna speelt hij nog de halve finale in het ATP-toernooi van Scottsdale. Na één nieuwe halve finale op de challenger van Sunrise, overleeft hij de kwalificaties van de Masters Series van Miami. Een beetje later bereikt hij de kwartfinales in Casablanca en hij geraakte opnieuw door de kwalificaties in Monte-Carlo. De enige schoonheidsfoutje is zijn nederlaag in vijf sets in het eerste enkel van de Davis in Servië-en-Montenegro na hij de eerste twee sets had gewonnen. Op de Master Series van Hamburg en in Sankt-Polten hijst hij zich opnieuw in de laatste vier. Spijtig genoeg is zijn zomerseijzoen zeer matig met 3 nederlagen in de tweede ronde en 6 in de eerste, waarvan in Roland-Garros en Wimbledon. In het dubbel presteert hij beter. Hij haalt inderdaad de finale van Kitzbuhel aan de zijde van zijn broer Olivier. In de Davis Cup is hij een maatje te klein voor Andy Roddick. In Palermo verliest hij zelfs in de tweede ronde van Volandri met twee keer 6/0. Het gaat beter op de Masters Series van Madrid waar hij de tweede ronde haalt na hij door de kwalificaties geraakte. Hij wordt meteen gewipt in Basel en Paris-Bercy, maar hij eindigt het seizoen met zijn beste prestatie tot nu toe : de overwinning in de grote challenger van Luxemburg. Dankzij dit resultaat sluit hij het jaar binne de top 50.

Na een matig begin van 2006 (3 nederlagen in de eerste ronde en 1 in de tweede) gered door een dubbelfinale in Doha vindt Christophe haar vormpeil. Hij haalt inderdaad de finale in Rotterdam. Hij bevestigt niet in Indian Wells, waar hij meteen uitgeschakeld wordt, maar hij presteert goed in Miami door de vierde ronde te bereiken na winst tegen, onder andere, Robbie Ginepri. Christophe wordt daarna meteen gewipt in Monte-Carlo door de onbekende plaatstelijke speler Balleret. De week erna staat hij wel in de kwartfinales in Casablanca. Spijtig genoeg valt hij daarna in een dipje. Met uitzondering van een of twee goeie prestaties is de rest van zijn seizoen een ramp. Zijn kwartfinales in de challenger van Bergen en zijn uitstekend winst in de eerste ronde van Roland-Garros, waar hij een twee sets achterstand tegen de Zweed Johansson, 18ste speler van de wereld, inloopt zijn de enige goeie resultaten die hij kan halen. Hij verliest 11 keer in de eerste ronde en komt nooit verder dan de tweede ronde.

Het jaar 2007 is spijtig genoeg het vervolg van het einde 2006 voor Christophe. Hij begint met een motiverende tweede ronde in Doha maar daarna verliest hij zes keer op rij in de eerste ronde. Christophe beslist dan challenger toernooien opnieuw te spelen maar hij schittert echter niet vaak. Hij moet zich tevredenstellen met één finale (in Como), één halve finale en twee kwartfinales. Op het grote circuit presteert hij nog twee keer goed, in Roland-Garros waar hij de kwalificaties overleeft, en in Kitzbuhel waar hij de tweede ronde haalt na hij door de kwalificaties geraakte.

Het seizoen 2008 van Christophe begint met een goede 2de ronde in Doha maar het gaat om zijn enige goede resultaat voor de eerste twee maanden van het jaar. Het einde van zijn loopbaan lijkt dichter en dichter te staan maar dan vindt hij zijn beste tennis terug en hij haalt één halve finale en één kwartfinale op rij en wint daarna een challenger. Hij kwalificeert zich voor het ATP toernooi van Valence maar hij verdwijnt in de eerste ronde. Dit nederlaag stopt hem niet. In mei haalt hij één finale en wint nog één challenger. Helaas, hij verliest in de eerste kwalificatieronde in Roland-Garros. Dan hijst hij zich bij de laatste vier in Prostejov. Hij plaatst zich zelfs voor de hoofdtabel in Wimbledon, waar hij nooit op zijn gemak was. Hij blijft regelmatig in de tweede helft van het seizoen met één kwartfinale in Amersfoort op het ATP-circuit en twee finales, één halve- en één kwartfinale op het challenger-circuit. Hij eindigt het jaar op een positieve manier door de tweede ronde te halen in Lyon na winst tegen de held van de US Open, de Luxemburger Gilles Muller.