Opvallende feiten :

Ranking enkel op einde seizoen :

Prestaties in de Grandslams (enkelspel)

Kort overzicht van zijn tennisloopbaan :

Filip Dewulf speelt zijn eerste challenger in 1990, in Knokke dankzij een wild card. Hij bedankt met een goeie kwartfinale.

Begin 1991 speelt Filip zijn eerste Davis Cup wedstrijd in Australië. Hij verliest zijn beide enkels en België gaat met 5/0 ten onder. Tijdens de challengers kwalificeert hij zich in Merano en bereikt er de ¼ finales. In Syracuse overleeft hij opnieuw de kkwalificaties, maar verliest onmiddellijk in ronde 1. In Casablanca haalt hij de 2de ronde.

In 1992 begint Filip veel vaker challengers te spelen. Hij toont zich er ook zeer regelmatig, met slechts 4 nederlagen in de openingsronde en dan nog telkens na zich uit de kwalificaties te hebben opgewerkt. Verder zorgt hij voor 3 kwartfinales, 2 ½ finales (in Keulen vanuit de kwalificaties en in Cherbourg) en een finale in Genève. In September speelt Filip nog Davis Cup in Duitsland, maar verliest beide enkels tegen Becker en Stich.

In 1993 wisselt Filip ATP tornooien af met challengers. In die laatste toont hij zich veel grimmiger dan het voorgaand ejaar. 11 keer verliest hij in ronde één. Verder haalt hij slechts twee kwartfinales en 1 halve finale (in Monterrey). Gelukkig haalt hij wel enkele goeie resultaten op het ATP circuit. Hij haalt de 2de ronde in Durban alvorens zich als kwalificant te plaatsen voor ronde 3 in Barcelona. Wat later voegt hij daar nog een ¼ finale aan toe in Firenze. Hij wint ook het dubbeltornooi in Umag. Aan het einde van het seizoen heeft hij nog een aandeel in de overwinning van de Belgische Davis Cup-ploeg tegen Brazilië, door zijn enkel tegen Meligeni te winnen.

Ook in ’94 blijft Filip ATP tornooien afwisselen met challengers. Hij weet zich te kwalificeren voor de Australian Open en wint er een ronde in het hoofdveld. Ook tijdens drie andere tornooien weet hij de tweede ronde te halen (in Zaragosa, San Marino en Tel-Aviv). Tijdens de challengers haalt hij 3 maal de ¼ finales, tweemaal de ½ finales (Boedapest en Genève) en nog 2 keer de eindstrijd, in Jeruzalem en Tasjkent.

In 1995 zal Filip werkelijk tot bloei komen. Terwijl hij geen vooruitgang boekt in de challengers (slechts 1 halve finale tijdens 16 deelnames), stapelt hij de schitterende resultaten op in de ATP tornooien. Reeds bij aanvang van het seizoen haalt hij vanuit de kwalificaties de tweede ronde in Doha. In juni haalt hij de laatse 8 in Porto en in Augustus zelfs de laatste 4 in Sankt Poelten.. In oktober zal hij echter de Belgische tenniswereld op zijn kop zetten. Na zich vanuit de kwalificaties tot in de ¼ finales te werken van het tornooi van Bordeaux, zal hij zich opnieuw kwalificeren, nu in Wenen. Tot ieders verbazing gaat hij echter tot het einde door met als klap op de vuurpijl een overwinning in de finale op de lokale held Thomas Muster. Zo wordt Filip de eerste Belg die een ATP tornooi weet te winnen sinds de invoering van de ATP.

In 1996 bevestigt Filip met enkele mooie resultaten. Viermaal bereikt hij de ¼ finales (Zagreb, Copenhagen, Marseille en Kitbuehl). In Sint-Petersburg haalt hij zelfs de laatste vier van het tornooi. Tijdens de Grand Slams haalt hij 2 maal de tweede ronde, in Australië en op Wimbledon).

Begin 1997 valt Filip uit de ATP top 100. Op het tornooi van Antwerpen moet hij de kwalificaties spelen, waar hij als lucky loser wordt opgevist en vervolgens tot de kwartfinales doorstoot. Het blijft dan even stil rond hem tot aan Roland Garros. Teruggevallen naar de 120ste plaast op de wereldranglijst, is Filip verplicht de kwalificaties te spelen. Hij weet zich te kwalificeren en ontmoet in ronde 1 Albert Portas, die hij na een erg nipte 8/6 in de beslissende set weet opzij te zetten. Door deze overwinning bevrijd van alle geesten speelt hij zich vervolgens recht naar de halve finales. De grote media-aandacht die hiermee gepaard gaat, verlamt een deel van zijn spel, waardoor hij in 4 sets ten onder gaat tegen Gustavo Kuerten. In augustus toont Filip dat deze prestatie geen toevalstreffer was door het tornooi van Kitbuehl te winnen. Aan het einde van het seizoen draagt hij nog bij tot het behoud van België in de wereldgroep van de Davis Cup, met een 3/2 overwinning tegen titelverdediger Frankrijk.

Tot aan Roland Garros kunnen we 1998 voor Filip samenvatten in nederlagen in rondes 1 of 2, met uitzondering van Barcelona waar hij de derde ronde bereikt. Iedereen begint zich dan af te vragen hoe Filip zal omgaan met de druk om zoveel punten te verdedigen in Parijs. Hij doet dat echter op een schitterende manier door zich dit keer pas in de kwartfinales te laten uitschakelen door een te sterke Alex Corretja. Tijdens de zomermaanden haalt Filip nog de ½ finales tijdens Open Kampioenschappen van Zwitserland en de ¼ finales in Washington en Kitzbuehl. Jammer genoeg blesseert Filip zich daarna aan de enkel waardoor hij ganse het seizoenseinde aan zich ziet voorbij gaan.

In 1999 loopt Filip en nieuwe blessure op, ditmaal aan de knie. In gans het seizoen overleeft hij slechts éénmaal de eerste ronde van een ATP-tornooi, in Stockholm aan het einde van het seizoen. Filip speelt zelfs enkele challengers, zonder succes, met uitzondering van Oostende waar hij de laatste 4 bereikt.

In 2000 tracht Filip terug te komen op het allerhoogste niveau. Hij ziet zich daarvoor zelfs verplicht om futures te gaan spelen. Zo wint hij ééntje in Frankrijk en speelt hij halve finale in een future in Groot-Brittanië. Hij speelt ook regelmatig een challenger-tornooi en zo wint hij in Edinburg en speelt hij de finale in Weiden. Daarnaast speelt hij nog de ½ finales in Besançon. Op ATP niveau overleeft hij 3 maal de kwalificaties, maar kan hij niet beter doen dan één tweede ronde in Rotterdam.

Het seizoen 2001 zal erg kort uitvallen voor Filip. Hij treedt zonder resultaat aan in enkele challengers. Hij vindt niet langer de kracht om aan de weg terug te bouwen en besluit dan ook zijn internationale carrière te beëindigen.