Opvallende feiten :

Ranking enkel op einde seizoen :

Prestaties in de Grandslams (enkelspel)

Prestaties in de Grandslams (dubbelspel)

Kort overzicht van zijn tennisloopbaan :

Xavier verdient zijn eerste ATP punten in 1996. Nauwelijks 16 jaar, krijgt hij een uitnodiging voor de challenger van Oostende, waar hij één ronde zal overleven.

In 1997 krijgt hij opnieuw een uitnodiging, maar nu verliest hij wel meteen. Daarnaast behaalt hij echter wel de 12de plaats tijdens de satelliet van België-Luxemburg in het enkelspel en zelfs de eerste plaats in het dubbelspel aan de zijde van dubbelspecialist Wim Neefs.

Definitief verhuisd naar de VS, ontvangt hij enkele wild cards waardoor hij in 1998 onmiddellijk zijn debuut kan maken op het hoogste niveau. In Philadelphia speelt hij zijn eerste ronde tegen Pete Sampras, op dat moment ATP-1 en verliest hij zeer verdienstelijk na drie sets met 4/6, 6/3 en 7/5. De commentaren van de Amerikaan na die wedstrijd zijn bijna lyrisch. In Coral Springs bereikt hij vanuit de kwalificaties de kwartfinale. Zijn echte doorbraak komt echter pas in november tijdens het tornooi van Mexico City. Opnieuw gestart vanuit het kwalificatietornooi, bereikt hij er de finale na overwinningen op verschillende gravelspecialisten, waaronder een Felix Mantilla op het hoogtepunt van zijn carrière. De finale verliest hij van Jiri Novak, maar een week later gaat hij op zijn élan door met een overwinning op Thomas Muster, toenmaals de ongekroonde koning van de gemalen baksteen. In de tweede ronde moet hij jammer genoeg opgeven met een blessure.

1999 wordt voor Xavier een overgangsjaar. Hij bereikt nochthans de halve finales in Delray Beach en een derde ronde op de US Open, maar hij verliest ook 14 maal tijdens een eerste ronde of zelfs tijdens de kwalificaties. Zijn grootste succes van het jaar is echter de kwalificatie van België (hoofdzakelijk dankzij Xavier) voor de halve finales van de Davis Cup. Door zijn overwinning op Roger Federer op de Primerose club, na een krampaanval, geeft hij de Belgen het beslissende punt in hun kwartfinale tegen Zwitserland. Tijdens die halve finales in Frankrijk stelt hij een beetje teleur en mede door de slechte kritieken beslist hij geen Davis Cup meer te spelen.

2000 is van mindere kwaliteit. Uitgezonderd tijdens de challenger van Weiden waar hij de halve finales bereikt, slaagt Xavier er niet in om meer dan een ronde te overleven in eender welk tornooi voor de hersfst. Zo verliest hij o.a. tijdens de kwalificaties van de Australian Open en van Roland Garros. Het jaareinde wordt echter beter. Hij overleeft de kwalificaties van de US Open (met een overwinning op Olivier Rochus in de laatste ronde) en wint ook een wedstrijd tijdens het hoofdtornooi. Hij beëindigt het seizoen met een reeks challengers in de VS. Hij wint in San Antonio en haalt een halve finale in Knoxville en een kwartfinale in Houston.

Ook tijdens het begin van 2001 lijkt Xavier nog wat onwennig op het hoogste niveau. Een terugkeer naar zijn geadopteerde vaderland brengt echter de ommezwaai. Hij haalt eerst de halve finales in San José (overwinningen tegen Ivanisevic en Haas) na ook de kwalificaties te hebben gespeeld. Daarna speelt hij zelfs de finale in Delray Beach en Atlanta. Zijn seizoen is nu goed gelanceerd. Hij bereikt nog de kwartfinales in Sankt Pölten, overleeft twee rondes op Roland Garros en bereikt de kwartfinales op het gras van Rosmalen. Op Wimbledon drijft hij Federer tot 5 sets (de Zwitser zou 4 dagen later graskoning Pete Sampras verslaan). Hij gaat door met een halve finale in Los Angeles (winst tegen Marat Safin) en een 4de ronde tijdens de US Open, na een schitterende overwinning op Tim Henman. Hij beslist dan opnieuw Davis Cup te spelen, maar kan niet verhinderen dat België degradeert uit de wereldgroep. Aan het einde van het seizoen bereikt hij nog de halve finales in Lyon en de 8ste finales in Paris Bercy. Als kers op de taart eindigt hij het seizoen met de beste ranking ooit behaald door een Belg sinds de invoering van de ATP ranglijst in 1972 (ATP-35).

2002 begint net zoals 2001. Na een wat teleurstellende Australische rondreis, behaalt hij halve finaleplaatsen in Memphis en Scottsdale. Hierna gaat hij even door een dipje (met ondanks alles toch een overwinning op Safin in Rome) dat duurt tot net voor Roland Garros, waar hij opnieuw de maat neemt van Tim Henman om uiteindelijk de 4de ronde te bereiken. Hij doet echter nog veel beter op Wimbledon waar hij de halve finales (!) haalt na overwinningen op Kafelnikov en grasspecialisten als Krajicek en Rusedski. Hij verslaat beide in 5 sets , Rusedski met 6/4 en Krajicek met 9/7 in de laatste set. Hij stond zelfs heel dicht bij een finaleplaats (wat een unicum zou geweest zijn in het Belgische mannentennis) tegen de verrasende Argentijn Nalbandian. Geplaagd door hartritmestoornissen verliest hij de eerste twee sets. Na een behandeling komt hij echter verbazend sterk terug en hij wint de volgende twee sets met absoluut gemak. Hij wordt echter gestopt door de duisternis en verliest de volgend edag de laatste set. Dit schitterende resultaat brengt hem echter even in de top 20 van het internationale tennis. Tijdens het seizoenseinde blijven grote successen echter uit. Een 8ste finale tijdens de Master Series van Cincinatti en een derde ronde op de US Open zijn zijn beste resultaten. Hij draagt echter ook bij aan de terugkeer van België in de wereldgroep van de Davis Cup.

Xavier begint het jaar 2003 vrijwel goed door de derde ronde op de Australian Open te halen. Helaas moet hij opgeven tijdens zijn wedstrijd tegen de Argentijn Nalbandian. Het is het begin van een zware periode voor Xavier die voor Roland-Garros nooit verder dan de tweede ronde gaat. Op de Porte d'Auteuil lijkt Xavier opnieuw op zijn beste niveau. Inderdaad bereikt hij de derde ronde en verliest slechts tegen een uitstekend André Agassi. Een week later staat hij in de kwartfinales op de Queen’s waar Agassi opnieuw wint. Spijtig genoeg kan Xavier de druk niet dragen in Wimbledon waar hij zoveel punten moet verdedigen: hij is meteen uitgeschakeld. Hij eindigt het jaar met een paar goeie resultaten (twee kwartfinales en, vooral, de achtste finale op de US Open).

Het begin van 2004 is ver van verheugend voor Xavier. In drie maandentijd wint hij maar 3 matches en moet zich tevredenstellen met één kwartfinale in Memphis als beste prestatie. Hij doet dan vrijwel goed in Miami, waar hij de derde ronde haalt met overwinning tegen Costa au passage. Men denkt dat hij op tijd voor de Davis Cup in vorm terugkomt is, maar hij heeft de grootst mogelijke moeite om de beslissende punt tegen Wayne Black (364ste) aan België te schenken. Het gravelseizoen bevestigt zijn slechte vorm met vier nederlagen op rij in de eerste ronde. Eén week voor Roland-Garros, in Sankt-Polten, is hij zelfs verplicht om door de kwalificatie te geraken. Nochtans herstelt hij door de finale te halen. Dat doet hem echter goed als hij de laatste 16 bereikt in Roland-Garros na hij Albert Costa aan het eind van een spannende thriller versloeg. Hij verrast ook allemaal door het dubbeltitel samen met Olivier Rochus te veroveren. Xavier bevestigt zijn goede vorm in Wimbledon, waar hij de achtstefinales opnieuw disputeert. Geblesseerd aan de rug moet hij niettemin opgeven zowel in het enkel als in het dubbel.
Het gaat om een zware slag voor Xavier. In de zomer wint hij slecht één wedstrijd. Ontmoedigd vergooit hij zijn eerste ronde in de US Open domweg. Hij beslist ook aan de Davis Cup niet meer deel te nemen. Hij begint beter de indoorseizoen door de finale in Lyon te bereiken. Spijtig genoeg blesseert hij zich in Metz de week erna en hij eindigt het jaar op een kleine tertstoonsoort (slecht één wedstrijd gewonnen, in Bercy). Dankzij zijn titel in Roland-Garros kan hij, samen met Olivier Rochus, de Masters spelen. Ze eindigen op een eerlijke derde plaats van hun poule.

Xavier debuteert 2005 met matige resultaten in Australië. Hij wint slechts één match, in het kleine toernooi van Adelaïde. Hij redt zijn tournee door de dubbeltitel samen met Olivier Rochus te veroveren. Dan komt het toernooi van Delray Beach, waar hij zijn eerste enkeltitel op zijn naam schrijft. Hij haalt nog de kwartfinales in Memphis, maar in Miami wordt hij gediskwalificeerd. Hij krijgt een schorsing van 4 weken en mist dus de voorbereiding voor Roland-Garros. Op de Porte d'Auteuil gaat hij onderuit in de tweede ronde tegen de onverslaatbaar Rafael Nadal. In Wimbledon verdwijnt hij ook in de tweede ronde. Zij zomer is middelmatig met als beste resultaten één kwartfinale in Los Angeles en één derde ronde in Toronto. Hij herpakt zich in de US Open waar hij in de achtstefinale pas tegen André Agassi in vijf sets het onderspit moet delven. Hij neemt deel aan de eerste challenger van Bergen waar hij de finale haalt. Spijtig genoeg blesseert hij zich en in het einde van het seizoen speelt hij nog drie toernooien maar hij overleeft slechts één keer de eerste ronde.

Integenstelling tot de vorige jaren begint Xavier 2006 wielop door de finale in Adelaïde te halen. Hij verliest wel in de tweede ronde op de Australian Open, maar na vijf hard gevochten sets tegen Johansson, de 13de speler van de wereld. Hij moet dan zijn titel van Delray Beach verdedigen. Hij presteert opnieuw schitterend en is pas in de tie-break van de beslissende set van de finale geklopt. Xavier staat nog in de kwartfinales in Las Vegas en in de derde ronde in Indian Wells. Maar Xavier blijft zichzelf, hij is zeer onstandvastig. Hij verzamelt daarna de vroege uitschakelingen. In een 4-maanden periode gaat hij onderuit 4 keer in de eerste ronde (waarvan in Roland-Garros) en 3 keer in de tweede waarvan in Wimbledon). De zomer en het terugkeer van de hard ondergronden rijmen met beter resultaten. Hij haalt wel 2 halve finales, in Indianapolis en in New Haven, en één kwartfinale, in Toronto, waar hij de maat van Davydenko, 5de speler van de wereld, in de eerste ronde neemt en slechts in drie sets tegen de koning Federer de buig moet delven. Op de US Open moet Xavier zich tevredenstellen met één derde ronde. Het seizoeneinde is opnieuw wat cahotischer met 3 nederlagen in de eerste ronde maar ook één mooie halve finale te Lyon.

Xavier begint 2007 op de beste manier. Hij verovert inderdeed de enkel- en de dubbeltitel in Chennai. Spijtig genoeg verdwijnt hij in de eerset ronde op de Australian Open maar hij kan zich troosten met de overwinning in Delray Beach zowel in het enkel en het dubbel. Helaas blesseert hij zich ernstig aan de pols in Memphis en hij moet bijna het ganse seizoen links laten liggen. Hij komt terug op de US Open waar hij de tweede ronde bereikt. Maar op de challenger van Bergen, waar hij meteen gewipt wordt, blesseert hij zich aan de knie en daarom mist hij de rest van het seizoen.

Xavier start 2008 met een goede kwartfinale in Chennai. De week erna staat hij in de tweede ronde in Auckland waar hij de finale van het dubbel haalt. Hij faalt in de Australian Open waar hij in de eerste ronde sneuvelt ondanks een twee sets voordeel. Xavier moet helder zijn ritme terugvinden. Hij verliest vaak in de eerste of tweede ronde, uitgezonderd in Miami waar hij de derde ronde bereikt na winst tegen David Nalbandian. Zijn beschermd ranking eindigt en hij kan dus niet meer deelnemen aan ATP toernooien maar hij krijgt wel een wild-card voor Wimbledon waar hij in de tweede ronde strandt. Xavier beslist dan weer naar de challenger toernooien te kiezen. Hij verliest in de tweede ronde in Bogota maar hij wint er het dubbel. De week erna toont hij zich de beste in Moncton. Hij haalt nog de halve finale in Lexington één week later. Jammer genoeg is de rest van het seizoen rampzalig, met slechts twee winsten, waarvan één in een Davis Cup wedstrijd voor de eer, en vooral met één uitschakeling in de eerste kwalificatieronde van de US Open. Zijn enige opmerkelijk resultaat is zijn dubbeltitel op de challenger van Donetsk.