Opvallende feiten :

Ranking enkel op einde seizoen :

Prestaties in de Grandslams (enkelspel)

Prestaties in de Grandslams (dubbelspel)

Kort overzicht van zijn tennisloopbaan :

In 1984 haalt Eduardo Masso, Argentijn, de tweede ronde van de challenger van San Luis Potosi.

Het daaropvolgende jaar speelt hij vele challengers, en hij weet zich driemaal te plaatsen voor een halve finale (in Istanbul, Oostende en Porto Alegre) en zelfs éénmaal voor een finale (Dortmund).

In 1986 speelt hij zijn eerste ATP tornooien (4), maar weet nergens een wedstrijd te winnen. Ook in de challengers verliest hij 4-maal in de eerste ronde en weet hij slechts éénmaal een ¼ finale te bereiken, in Guajura.

Door die prestaties wordt Eduardo verplicht om in 1987 opnieuw meer challengers te spelen. Hij bereikt twee ¼ finales, één ½ finale (Estoril) en één finale, in Knokke. Hij weet zich ook te kwalificeren voor het ATP-tornooi van Brussel waar hij wel in de eerste ronde verliest. Aan het einde van het jaar wint hij dan eindelijk zijn eerste wedstrijd in een ATP tornooi, waardoor de tweede ronde haalt in Tel-Aviv.

In 1988 schakelt Eduardo een versnelling hoger. Hij speelt minder challengers, maar wint toch in Cascais ($75,000). Aan het begin van het jaar legt Eduardo een prachtig parcours af in Lyon, waar hij vanuit de kwalificaties de halve finales weet te bereiken. Later haalt hij nog de ¼ finales in Madrid en weet hij tijdens zijn eerste Roland Garros de tweede ronde te bereiken. Ook op het gras van Bristol haalt hij de tweede ronde en dat zal hij later op het seizoen nog 4-maal overdoen.

In de loop van 1989 verkrijgt Eduardo de Belgische nationaliteit. Zijn seizoen wordt echter van middelmatige kwaliteit, daar hij zich 8-maal in de eerste ronde zal laten verslaan. Nochtans was hij goed aan het jaar begonnen tijdens het tornooi van Lorraine met een halve finale in enkel en een finaleplaats in het dubbelspel. Zelfs tijdens de challengers heeft hij problemen om te schitteren. In 6 deelnames bereikt hij slechts 2-maal de ¼ finales en hij eindigt het jaar dan ook rond de 300ste plaats op de wereldranglijst.

In 1990 toont Eduardo dat het vorige seizoen slechts een ongelukje was. Hij speelt voor het eerste Davis Cup en helpt België terug in de wereldgroep dankzij twee overwinningen tegen zowel Hongarije als Zuid-Korea. In Umag kwalificeert hij zich voor het hoofdtornooi, maar verliest in ronde 1. In Hilversum weet hij zich opnieuw te kwalificeren, maar nu wordt hij pas in de finale uitgeschakeld, door Francisco Clavet. Later op het seizoen speelt hij nog enkele tornooien, maar hij overleeft slechts één keer de eerste ronde. Tijdens de challengers boekt hij zijn beste resultaat in Bossonnens, met een kwartfinale.

In 1991 moeten we wachten tot de maand mei alvorens we Eduardo kunnen zien juichen. Net voor Roland Garros haalt hij de ¼ finales in Bologna. Juist na de Franse Kampioenschappen (waar hij er onmiddellijk uit gaat) speelt hij twee achtereenvolgende ½ finales, Firenze en Genua. Aan het einde van het seizoen haalt hij nog de kwartfinales in Sao Paulo. In Davis Cup draagt hij bij tot het behoud van België in de wereldgroep. Waar hij op het Australische gras niets kon klaarmaken (twee nederlagen), wint hij wel zijn twee wedstrijden tegen Israel.

1992 werd geen goed jaar voor Eduardo. 12 maal verliest hij zijn openingsmatch en nooit reikt hij verder dan de tweede ronde. Zelfs in de challengers heeft hij moeite om wedstrijden te winnen. Slechts één keer haalt hij er een kwartfinale, in Salerno.