Opvallende feiten :

Ranking enkel op einde seizoen :

Prestaties in de Grandslams (enkelspel)

Résultats en Grand Chelem et aux Masters (double)

Kort overzicht van haar tennisloopbaan :

Dominique Van Roost zet haar eerste topprestaties neer in 1990, wanneer ze vijf ITF-toernooien na elkaar wint in drie verschillende landen: Italië (twee keer Napels), België (Koksijde) en Zwitserland (Burgdorf en Lyss).

Het jaar daarop speelt ze het WTA-toernooi van Linz waar ze het zesde reekshoofd, Laura Golarsa, verslaat vooraleer ze in de tweede ronde haar meerdere moet herkennen in Pascale Paradis. Datzelfde jaar speelt ze ook haar eerste Fed Cup-match, die ze verliest van Conchita Martinez. Het grote publiek hoort voor het eerst van haar wanneer ze zich kwalificeert voor de US Open, waar ze de derde ronde haalt.

In 1992 speelt Dominique een heel goede Australian Open. Ze plaatst er zich voor de eerste keer in haar carrière voor de achtste finale. In de derde ronde verslaat ze zelfs Héléna Sukova, het vijftiende reekshoofd. Ondanks dit resultaat moet ze kwalificaties spelen voor het toernooi van Linz. Dit verhindert haar echter niet de kwartfinale te halen. De rest van het seizoen is moeilijker met verscheidene nederlagen in de eerste ronde. Ze eindigt desondanks met een positieve noot door de kwartfinale te halen van het toernooi van Bayonne. Ze eindigt het jaar dicht tegen de top 100 met een 101ste plaats.

In 1993 plaatst Dominique Van Roost zich heel vaak voor de tweede ronde van een toernooi, maar ze slaagt er zelden in verder te raken dan dat. Ze haalt toch de kwartfinales in Palermo en Sapporo. Ze eindigt het seizoen weer op een mooie manier door zich te plaatsen voor haar eerste WTA-finale in Montpellier. Ze verslaat zelfs het Belgische nummer 1, Sabine Appelmans, in de halve finale.

Het jaar 1994 is misschien wel het moeilijkste voor Dominique. Ze verliest 12 keer in de eerste ronde en zet dit seizoen slechts twee opmerkelijke prestaties neer: een derde ronde in Wimbledon (waar ze verliest van de specialiste Jana Novotna met de opmerkelijke score 6/0-4/6-6/0) en een kwartfinale op het einde van het seizoen in Taipei. Dominique eindigt het jaar buiten de top 100 en valt zelfs terug naar een 133ste plaats.

In 1995 vindt Dominique Van Roost haar zelfvertrouwen terug. Ze verliest slechts twee keer in de eerste ronde. Opnieuw sluit ze het seizoen op volle kracht af door haar tweede finale te halen in Québec, waar ze verliest van de Nederlandse Schultz-McCarthy. Ze boekt een indrukwekkende vooruitgang in het klassement: in 1 jaar tijd stijgt ze 90 plaatsen.

In 1996 wint Dominique haar eerste WTA-toernooi in Cardiff. Ze wint in een volledig Belgische finale van Laurence Courtois. Op het toernooi van Rosmalen, dat gespeeld wordt op gras, haalt ze de kwartfinale nadat ze Els Callens en Sabine Appelmans uitschakelt. Dominique neemt deel aan de Oympische Spelen in Atlanta, maar ze gaat in de eerste ronde onderuit tegen Aranxa Sanchez in twee sets.

De carrière van Dominque Van Roost neemt pas echt een hoge vlucht in 1997. Ze zet het seizoen op de best denkbare manier in door het eerste toernooi van het seizoen te winnen in Hobart. Ze doet dit zonder een set te verliezen. Tijdens de Australian Open doet Dominique België dromen wanneer ze in de derde ronde het tweede reekshoofd Aranxa Sanchez uitschakelt in een afmattende wedstrijd. In de achtste finale zet ze ook Chanda Rubin opzij waardoor ze haar plaats verdient in de kwartfinale. Helaas moet ze daarin opgeven tegen Mary-Joe Fernandez bij een 7/5-4/0-achterstand. Ze speelt nog 4 kwartfinales (Cardiff, Birmingham, Rosmalen et Atlanta) en wint haar derde titel in Surabaya. Zoals gewoonlijk speelt ze weer schitterend op het einde van het seizoen. Ze speelt achtereenvolgens de finale in Québecq, een halve finale in Moskou en opnieuw een finale in Pattaya. Dankzij dit fantastische seizoen komt ze de top 20 van de wereldranglijst binnen.

In 1998 bewijst Dominique dat haar top20-notering niet onverdiend is. Ze mist haar start niet en wint het toernooi van Auckland. In de finale tegen Silvia Farina werkt ze een matchbal weg. De week erna speelt ze de finale in Hobart, die ze tegen Patty Schnyder verliest. Na de Australian Open, waar ze de derde ronde haalt, speelt Dominique in Parijs reeds haar derde finale van het jaar. Nauwelijks twee weken later staat ze in Linz alweer in de finale, waar ze haar meerdere moet herkennen in Jana Novotna. Dit blijkt echter niet genoeg te zijn voor Dominique, die zich ook tijdens het outdoor-seizoen laat opmerken. Ze haalt namelijk de finale in Madrid en de kwartfinale in Birmingham. Ook op Wimbledon doet ze het goed: ze haalt er de achtste finale.
Het einde van het seizoen van Dominique Van Roost is zoals gewoonlijk opmerkelijk. Ze speelt twee halve finales (Filderstadt en Leipzig) en twee kwartfinales (Zürich en Québec). In Filderstadt verslaat ze zelfs achtereenvolgens Venus Williams en Martina Hingis, het nummer 1 van de wereld, waardoor ze kan opklimmen naar de negende plaats van de wereldranglijst. Dit fantastische seizoen eindigt in een apotheose op de Masters in New-York, waar ze de eerste Belgische wordt die er de kwartfinale haalt. Ze behaalt eveneens de titel van Belgische Sportvrouw van het Jaar.

Aan het begin van het seizoen 1999 heeft Dominique enorm veel punten te verdedigen. Dit lijkt echter geen obstakel te zijn, aangezien ze de finale haalt in Auckland en de halve finale in Sydney, waar Hingis haar in de weg staat. Ze slaagt er voor de tweede keer in zich te plaatsen voor de kwartfinale van de Australian Open. Daar verliest ze van een meisje dat op at moment nog niet erg bekend is, namelijk Amélie Mauresmo. Dominique haalt verder nog twee halve finales (Parijs en Moskou), vier kwartfinales, waaronder het prestigieuze toernooi van Rome. Ze speelt ook een finale, in Luxemburg, waar ze verliest van een kwalificatiespeelster, een zekere Kim Clijsters. Dankzij haar regelmatige spel gedurende het hele seizoen, kwalificeert ze zich weer voor de Masters, waar ze de kwartfinale haalt.

Het jaar 2000 is het laatste seizoen van Dominque. Ze haalt twee keer de finale (Eastbourne en Knokke) en vijf keer de kwartfinale. Ze zet ook een topprestatie neer door Lindsay Davenport te verslaan in de eerste ronde van Roland Garros en dit twee weken later te herhalen op het gras van Eastbourne. Het echte doel van Dominique is echter de Olympische Spelen. Samen met Els Callens speelt ze een voortreffelijk seizoen in het dubbelspel. Samen winnen ze het toernooi van Los Angeles, halen ze de halve finale van de US Open en de Master en veroveren ze de bronzen medaille op de Olympische Spelen. De laatste match van Dominique is dan ook een dubbelmatch voor de halve finale van de Fed Cup tussen België en de Verenigde Staten. Ze wint de match voor de eer, nadat België de twee enkelspelen al had verloren.