Opvallende feiten :

Ranking enkel op einde seizoen :

Prestaties in de Grandslams (enkelspel)

Prestaties in de Grandslams (dubbelspel)

Kort overzicht van zijn tennisloopbaan :

Olivier bemachtigt zijn eerste punten tijdens een Frans satelliet circuit in 1997.

Het volgende jaar speelt hij vrij discreet tot aan het einde van het seizoen wanneer hij zijn eerste twee overwinningen bemachtigt in Franse futures (telkens vanuit de kwalificaties).

In 1999 wint hij drie futures, in Jupille, Sunderland en Phoenix. Daarnaast bereikt hij nog de finale in Sarreguemines (Frankrijk). Ook in dubbels komt hij aardig voor de dag. Samen met zijn broer, wint hij een future en bereikt hij de halve finale sop de challenger van Oostende.

2000 wordt zijn grote doorbraak. Na twee dubbeloverwinningen met Reginald Willems in Franse futures, weet hij zich te kwalificeren voor de challenger van Cherbourg waar hij meteen de halve finales bereikt. Een week later speelt hij nogmaals de finale van een future en nog enkele weken later pakt hij zijn eerste titel op challenger niveau in Oberweier, Duitsland. Hij speelt vervolgens nog de halve finale in de challenger van Espinho en kwalificeert zich dan voor de eerste maal voor een Grand Slam tornooi (Wimbledon) en bereikt er de derde ronde, na een overwinning op Magnus Norman, op dat ogenblik ATP-2. Hij gaat door op zijn elan met winst in de challenger van Oostende (na winst op Van Herck en Goossens) en door België te helpen doorstoten naar de wereldgroep van de Davis Cup, met een overwinning op Italië. Hij speelt nog 2 halve finales van challenger tornooien, alvorens het ATP tornooi van Palermo te winnen, na onder meer winst tegen broer Christophe. Hij boekt dus meteen zijn eerste winst in pas zijn derde deelname op dat niveau. Dit seizoen brengt hem de titel van ‘revelatie van het jaar’ van de ATP.

In 2001 kent Olivier wat moeite om te bevestigen. Hij verliest zijn 4 eerste matchen alvorens de halve finales te bereiken tijdens de challenger van Andrézieux. Vervolgens is het wachten tot in mei om hem nog een kwartfinale te zien bereiken (in Houston). Niettemin speelt hij een goed Roland Garros met overwinningen tegen Rosset en Hrbaty en setwinst tegen Kafelnikov). Wimbledon daarentegen wordt een ontgoocheling met eerste ronde verlies tegen Arazi. Hij bereikt nog wel de kwartfinales in Amsterdam, maar verliest dan 10 van zijn volgende 12 wedstrijden (waaronder een nieuwe nederlaag tegen Arazi in Davis Cup). Op het einde van het seizoen weet hij zich enigszins te herpakken met winst in de challenger van Bolton (GB).

2002 wordt beter, alleszins in het begin wanneer hij al heel snel de finale bereikt van het tornooi van Copenhagen (verlies tegen Burgsmuller). Hij vervolgt met twee overwinningen in de Davis Cup ontmoeting met Griekenland, een kwartfinale in Sankt Pölten en een goede prestatie op Roland Garros waar hij Marat Safin tot een 5de set dwingt. Op Wimbledon doet hij nog beter en wint van de Rus in 4 sets (na een overwinning op broer Christophe in de eerste ronde). Dit maakt de druk echter te groot voor zijn derde ronde waarin hij zonder setwinst verliest tegen Clément. Opnieuw met een beschadigd zelfvertrouwen, verliest hij in 8 achtereenvolgende eerste rondes. Een overwinning in Davis Cup tegen Byron Black zet hem opnieuw op het goede spoor en hij eindigt het zeizoen met een kwartfinale in de challenger van Grenoble en een 8ste finale in Paris-Bercy.

Olivier begint het jaar 2003 met een minitournee in Australië. Hij schijnt er niet als hij in de eerste ronde in Adelaïde en Sydney verliest voor hij de tweede ronde op de Australian Open haalt na hij een twee sets achterstand tegen Di Pasquale wist. Pas in februari is hij op zijn beste. Hij bereikt de kwartfinales in Marseille en verdigidt zijn finale van 2003 in Kopenhagen door de prestatie te herdoen. Hij volgt met een goeie derde ronde in Indian Wells. Verwonderlijk is het begin van de gravel seizoen catastrofische voor Olivier die vijf keer op rij in de eerste ronde wordt uitgeschakeld. Terwijl hij op het dieptepunt blijkt te zijn wordt hij de eerste Belg die de kwartfinale van een Masters Series, in Hamburg, haalt. Hij blijkt klaar te zijn voor Roland-Garros maar hij zakt in de eerste ronde na hij de eerste twee sets tegen de Argentijn Browne had gewonnen.
Zoals hij gewoon is schittert Olivier in Wimbledon waar hij de achtste finale speelt. Spijtig genoeg volgt er een zeer matige zomer die met een eerste ronde verlies tegen Xavier Malisse op de US Open eindigt. In de Davis Cup, tijdens de barrage wedstrijd in Oostenrijk verliest Olivier zijn twee enkels in 5 sets maar wint het dubbel aan de zijde van Kristof Vliegen. Hij eindigt het jaar op een positieve manier met een kwartfinale in Bazel en een plaats bij de 50.

Het begin van het 2004-seizoen van Olivier lijkt op een nachtmerrie. In 3 maanden tijd overleeft hij maar 2 maal de eerste ronde en nooit de tweede. Hij disputeert zelf een challenger, in Boca Raton, waar hij de kwartfinales bereikt. In de Davis Cup toont hij zich niet in staat om Wayne Black te verslaan. Desondanks wint hij het dubbel, aan de zijde Kristof Vliegen, van het geduchte koppel Black / Ullyett. Eind april heeft hij opnieuw reden tot tevredenheid vermits hij de halvefinale in Munchen haalt. Hij staat nog in de kwartfinales in Sankt-Polten, één week voor Roland-Garros. Nogmaals verliest Olivier meteen in Parijs. Gelukkig genoeg neemt hij deel, samen met Xavier Malisse, aan het dubbelspel. Tot ieders verbazing verovert het Belgische koppel de titel. Het grasseizoen is geen grote succes en Olivier verdwijnt zelf in de eerste ronde in Wimbledon, waar hij in de laatste jaren zo vaak schitterde.
De rest van het gravelseizoen is niet meer verheugend ondanks één halvefinale in de challenger van San Marino. Olivier vindt zijn beste vorm terug op de Olympische Spelen, waar hij de maat van Philippoussis neemt, en, vooral, in de US Open, waar hij Ancic en Moya verslaat en slechts in de achtste finale, wegens de vermoed, verliest.
Hij toont zich minder efficiënt in de Davis Cup en in de eerste indoor-toernooien.. Hij haalt zijn beste niveau pas in oktober, wanneer hij de kwartfinales in Stockholm speelt. In de dubbelmasters, samen met Xavier Malisse, eindigt hij op een eervolle 3de plaats van zijn poule. Hij sluit zijn jaar af met één halvefinale in de grote challenger challenger van Esch-sur-Alzette.

Het Australische tournee 2005 is een triomf voor Olivier. In Adelaïde verliest hij pas in de halve finale en verovert het dubbeltitel aan de zijde van Xavier Malisse. Een week later haalt hij de finale in Auckland. Op de Australian Open grijpt hij naast de zege tegen Marat Safin in de achtstefinale. Het vervolg is minder verheugend. Hij bereikt wel de derde ronde in Monte-Carlo, maar hij ontgoochelt in Davis Cup. In Servië-en-Montenegro wint hij met veel moeite zijn eerst enkel en verliest de tweede in vijf sets.Olivier wordt daarna meteen gewipt in Rome en Hamburg. In Roland-Garros moet hij het onderspit delven in de tweede ronde. Hij speelt graag op gras en bewijst het door de kwartfinale in Halle en de halve finale in Nottingham te halen. In Wimbledon wordt hij in de tweede ronde uitgeschakeld door zijn zwarte beest, Max Mirnyi. In de zomer speelt Olivier drie derde ronde, in Montreal, Cincinnati en op de US Open. Hij schittert in de Davis Cup waarin hij James Blake domineert en verliest pas in vijf sets van Andy Roddick, net niet genoeg om België de eindwinst te schenken. Zijn indoor seizoen is opmerkelijk Hij wint inderdaad de eerste challenger van Bergen en haalt de halve finale in Stockholm, de derde ronde in de Master Series van Madrid en de kwartfinales in Lyon.

Na zijn schitterend seizoen 2005 moet Olivier bevestigen in 2006. In de eerste vier maanden kan hij geen uitzonderlijk resultaat halen maar hij is wel heel regelmatig en grijpt een paar keer naast de zege. Hij bereikt één halve finale (in Auckland), twee kwartfinales (Dubaï en Rotterdam) en de vierde ronde in Miami en de derde in Indian Wells. In die laatste twee toernooien verliest hij met 7/5 in de derde set van respectievelijk Ferrer en Federer. In de Davis Cup wint hij zijn wedstrijd en dus kan België de barrage duel spelen. Zijn gravel seizoen is met veel hogen en lagen. Hij schrijft wel zijn naam op de palmares van Munchen, ten koste van Kristof Vliegen, en haalt de derde ronde in Roland-Garros, maar hij verliest ook twee keer in de eerste ronde en één keer in de tweede. Op gras zorgt Olivier bijna voor dé verrassing. Hij heeft een paar wedstrijdpunten tegen Federer in de kwartfinale van Halle maar kan er geen verzilveren. In Wimbledon gaat hij onderuit in de derde ronde. Hij is dan licht geblesseerd en speelt niet in de zomer. Hij komt terug in New Haven, waar hij de kwartfinales disputeert. Op de US Open verdwijnt hij in de derde ronde. Hij zoekt naar rythme voor de Davis Cup en gaat dus een challenger, in Orléans, spelen. Hij verovert er de titel. In Slovakije wint hij zijn drie matchen en dus promoveert België naar de Wereld Groep. De einde van het seizoen is teleurstellend. In Stockholm haalt hij wel de kwartfinales van het enkel en de finale van het dubbel, maar hij doet niet beter dan een kwartfinale op de challenger van Mons en verliest in de eerste ronde in Madrid en in de tweede in Paris-Bercy.

Het begin van het seizoen 2007 is ver van slecht maar het is toch niet wat een top 30 speler kan halen. In de drie eerste maanden disputeert hij twee kwartfinales (in Doha en Dubaï), de derde ronde in Indian Wells en in Miami, waar hij tegen Rafael Nadal verstek moet laten gaan, en hij speelt een belangrijke rol in de overwinning van België tegen Australië door Chris Guccione te verslaan. Spijtig genoeg is het gravelseizoen een echte ramp voor Olivier. Hij wint maar een match, in Rome, in vier toernooien plus de Davis Cup tegen Duitsland en de World Team Cup. Het grasseizoen is niet beter. Hij verliest drie keer in de eerste ronde. Pas in juli, in Bastad, bereikt hij opnieuw een kwartfinale. Hij bevestigt dit resultaat niet en op de challenger van Segovie, in Cincinnatti, in New Haven en op de US Open wordt hij meteen uitgeschakeld. Olivier beslist dan de challenger van Orléans te spelen. Net zoals in 2006 schrijft hij zijn naam op de palmares. Eind september haalt hij de finale in Mumbaï. Hij staat nog in de kwartfinales van de challenger van Bergen en in Lyon, net genoeg om het jaar binnen de top 50 te eindigen.

In 2008 kan Olivier nooit 100% fit geraken wegens een schouderblessure. Het heeft een zeer slechte invloed op zijn resultaten. Hij moet zich tevredenstellen met één magere kwartfinale in Zagreb in 7 maanden tijd. Hij moet zelf de kwalficaties van zekere Masters Series spelen (Monte-Carlo en Hambourg waar hij beide keer de tweede ronde haalt). Hij bereikt de kwartfinales in Roland-Garros aan de zijde van Steve Darcis en de finale in Kitzbuhel. Het einde van het seizoen is niet meer succesvol en Olivier schittert zelden: op de Olympische Spelen, waar hij de derde ronde disputeert, in Bergen (halve finale), en in Madrid waar hij Calleri en Canas opzij zet voor één plaats in de hoofdtabel.